Screenshot
Mijn passie is paardrijden. Het is dan ook niet voor niets mijn grootste droom om professioneel springruiter te worden.
Ik begon met paardrijden toen ik 2,5 jaar oud was.
Ik rijd nog altijd paard, maar mijn carrière ligt voorlopig een beetje stil.
Ik had twee paarden, een ouder paard (Cita), dat ik nog altijd heb, en een jonger paard (Bella), dat ik spijtig genoeg een paar maand geleden kwijtgeraakt ben door ziekte.
Ik zal in dit bericht geen foto’s van mezelf en mijn paarden zetten, omdat dit onderwerp voorlopig zeer gevoelig ligt, en ik probeer niet naar foto’s te kijken van mijn paarden of mijn carrière.
Ik rijd dus als ongeveer 16jaar lang paard.
Ik begon in Frankrijk, waar ik geboren ben.
Ik was toen nog zo jong en klein dat ik op mini – pony’tjes reed, en enkel rustig in stap wandelingen maakte.
Toen we in 2009 naar Brussel verhuisden, sloot ik me aan bij een ponyclub dicht bij Bois de la Cambre.
Daar deden we wandelingen met pony’s door het mooi bos, of deden we shows waarbij ons ouders kwamen kijken.
In 2012 verhuisden we dan naar Dilbeek (waar we nu nog altijd wonen).
Daar begon ik voor het eerst lessen te nemen en echt paard te rijden.
Eerst nam ik één keer in de week les, maar na een korte tijd veranderde dit al naar drie keer per week les.
Ik reed elke keer op een andere pony, en toen ik dan iets ouder werd begon ik ook op paarden te rijden.
In 2016 kreeg ik voor het eerst Cita in halfpension. Dit betekent dat dit paard drie vaste dagen in de week van jou is en je er ook op mocht rijden zonder les te nemen. De andere dagen bleef het natuurlijk een manegepaard.
De bedoeling was om Cita twee maanden in halfpension te nemen, maar dit is natuurlijk anders uitgedraaid, aangezien ik haar nu nog altijd heb…
(foto)
Na haar drie jaar in halfpension gehad te hebben, verrasten mijn ouders mij in begin april 2019. “Ze is van jou”, vertelden ze mij. Wauw, mijn eigen paard. Dit is tot nu toe nog altijd het mooiste cadeau dat ik ooit gekregen heb.
In 2019 deed ik ook mee aan mijn eerste wedstrijd met Cita – meteen foutloos en bij de beste 8 – wat een paard.
Hier is een kleine vergelijking van Cita en ik in 2012 VS Cita en ik in 2024:
In 2021 verhuisde ik met mijn paardje van manege. Ik wou toch op een iets hoger niveau beginnen rijden, en wou echt aan wedstrijden beginnen deelnemen.
Daarom verhuisden we naar Stoeterij Mivaro.
Eind 2021 kreeg ik een tweede paard, mijn allerliefste Bella.
Met haar zou ik hogerop gaan, omdat het een paard van topkwaliteit was.
Ze was niet de makkelijkste, maar eenmaal ik de knoppen gevonden had waren we een dreamteam.
Echter werd ze eind juli 2024 van mij afgepakt, door het plotse falen van organen.
Sindsdien ging alles van kwaad naar erger.
Ik was mijn toekomstpaardje kwijt, waardoor heel mijn carrière en droom voorlopig niet meer bestaat.
Gelukkig heb ik Cita nog. Zelfs als ik geen toptoekomst meer kan opbouwen met haar, kan ik wel nog plezier hebben, en mijn passie beoefenen.
Echter stond het geluk niet aan mijn kant, en kreeg ik op 30 oktober 2024 te horen dat ze een zwaar letsel heeft aan haar pees, waarvan 30% kans is dat het nooit meer geneest.
We zitten nu in revalidatie, en binnen een paar maand zal ik weten of ik ooit nog met haar ga kunnen rijden of niet…
Voorlopig is het dus ronddwalen voor mij, en alleen hopen dat het paard dat me nog rest nog een mooi leven zal kunnen leiden.
